Anna - Een portret

English below

Annie. Eén van de vijf zussen van mijn moeder, 86 jaar op het moment dat ik dit schrijf.

Elke keer als ik even bij haar langs ging dacht ik; ‘Ik moet haar binnenkort een keer fotograferen’. En dat hebben we dus gedaan.

Toen ik haar dat vroeg, zei ze: ‘Dat is goed. Maar dan moet ik wel even bij de kapper zijn geweest’. Dat had ze dus gedaan. Toen ik aankwam bij haar gezellige, kleine appartement zag ze er prachtig uit. Lippen gestift, blauwe oogschaduw en mooi gekleed, zoals altijd.

Maar! Eerst een kop koffie. Op het balkon, in de namiddagzon, met prachtig uitzicht over het water van de Kerkvaart in Mijdrecht. Mijn puppy tussen ons in, die lag te genieten van de hondenkoekjes die ze voor hem had gekocht ;)

‘Hoe vind je mijn tafel zo staan voor het raam? Ik zit daar graag. In het licht en dan kan ik naar buiten kijken’, zei ze. Ik zei haar dat ik het prachtig vond staan. De volgende keer als ik kom zal de tafel een ander plekje hebben, maar er zal altijd een stoel bij het raam staan voor haar.

We verplaatsten haar antieke stoel voor de gele muur, die ik een paar weken geleden voor haar geschilderd heb. ‘Iedereen vindt het een mooie kleur’, vertelt ze me. Ik zie dat het licht dat haar gezicht raakt prachtig en zacht is. Precies wat ik nodig heb.

Ze ging zitten en ging door met praten, terwijl ik een lens kies en begin met fotograferen. Zonder plan. Gewoon maar zien wat er komt en wat ze me geeft. Dat is mijn favoriete manier om te werken als ik portretten maak.

Ik kon het niet weerstaan om de beer op haar schoot te zetten. Kettingen om zijn nek en een oude broche in zijn buik geprikt. Hij is er altijd. Altijd op een ander plekje, maar hij is er. Op tafel, in de hoek of naast de collage van heel veel kleine fotootjes van alle mensen die ze inmiddels verloren heeft.

Dank je tante Annie. Voor alle mooie herinneringen en lessen die je me leerde en nog steeds doet. Ik hou van jou.


Anna. One of five sisters of my mum, 86 years old at the moment I’m writing this.

Every time I visited her I thought; ‘I have to make a portrait of her.’ And now I did.

When I asked her she said we have to do this when I’ve been to the hairdresser. And she did. When I arrived at her little and cosy appartment, she looked great. Lipstick, blue eyes and beautifully dressed, as always.

But! Coffee first. On the balcony, in the afternoon sun, with a beautiful view over the water. My puppy dog between us, who was enjoying some delicious cookies she bought for him ;).

‘How do you like my table at the window? I love to sit there. In the light and look outside’., she said. I told her I loved it. Next time I will visit her, the table will be moved again, but there will always be some chair by the window for her.

We moved her antique chair in front of the yellow wall, which I painted for her a few weeks ago. ‘Everybody likes the colour’, she’s telling me. I can see the light touching her face is beautiful and soft. Exactly what I need.

She sat down and kept on talking while I choose the right lens and start taking photos of her. Without a plan. Just see what comes up and what she’s giving me. That’s my favorite way to work when I portrait someone.

I couldn’t resist adding the old bear in the scene. Necklaces around his neck and an old broche pinned into his belly. He’s always there. Always in another spot, but there. On the table, in the corner or next to the collage of many small photographs of all the loved ones she’s lost.

Thank you aunt Anna. For all the beautiful memories & lessons you gave me and still do. I love you.